مهری بهار – دکترای مطالعات فرهنگی و عضو هیات علمی دانشگاه تهران، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه تهران

محمود نصرتی – محمود نصرتی دانشجوی دکتری دانشگاه مازندران

چکیده مقاله:

وقف در لغت به معناى ایستادن، ماندن و آرام گرفتن است. وقف در اصطلاح فقهى، نگهداشتن و حبس کردن عین ملک است و مصرف کردن منافع آن در راه خدا. وقف از جمله موضوعات بین رشته ایی است که به رغم ظرفیت وسیع آن کمتر مورد تحقیق پژوهشگران قرار گرفته است. وقف ارتباط تنگاتنگی با مصالح عمومی دارد و تاثیر بسزایی در حل مشکلات اجتماعی دارد. این مقاله، می خواهد به بررسی آسیبها و موانع توسعه فرهنگ وقف در جامعه بپردازد. این پژوهش از دو روش بهره می برد یکی روش اسنادی و دیگری روش زمینه ای می باشد. در روش اسنادی با مراجعه به کتب و اسناد و نشریات و از این قبیل به داده های مورد نیاز دست پیدا می کنیم. و روش زمینه ای از داده های عمدتا جمع آوری شده از مصاحبه عمیق استفاده می کند که با توجه به یافته های این دو روش موضوع مورد بررسی تبیین می شود. در پژوهش هایی که از روش کیفی انجام می شوند تعداد دقیق افراد نمونه از قبل مشخص نیست بلکه نمونه گیری در میدان تحقیق انجام می گیرد. و پژوهش زمانی متوقف می شود که به اشباع نظری رسیده باشیم . در این پژوهش از نمونه گیری نظری و هدفمند انجام شده است. یافته این این پژوهش نشان می دهد که عوامل زیادی بر وقف تاثیر گذار است که می توان از عوامل موثری چون مصرف گرایی، عدم اعتماد به دولت، تغییر نام موقوفات، نداشتن وسع مالی و از این قبیل را نام برد. در پایان طرحی از روابط بین این عوامل ارایه داده خواهد شد که در گروه های عوامل زمینه ای، عوامل پیامدی، عوامل علی و عوامل مداخله گر دسته بندی می شود.

کلیدواژه ها:

فرهنگ وقف ، آسیب شناسی وقف ، عدم اعتماد ، مصرف گرایی ، روش زمینه ای

 

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.