نقش سازمانهای مردم نهاد در فرآیند سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران با تاکید بر ریاست جمهوری محمد خاتمی
پدیدآور: هانیه سیوانی اصل
چکیده:
سازمانهای مردم نهاد یا غیردولتی، پدیده ای جدید در حیات اجتماعی جوامع محسوب میشوند، رشد شتابان آن ها از نیمه قرن بیستم و در پی مسائل ناشی از جهانی شدن و بحران دولت رفاه، آغاز شده است. این سازمان ها به دنبال بسیج نیرو های مردمی و داوطلب، برای بهبود وضعیت جامعه، رفع کاستیها، بروز و ظهور دیدگاهها و و دستیابی به توسعه پایدار هستند. در عصر وابستگی متقابل امروزین، میان جامعه مدنی و سیاست گذاری خارجی، پیوندی عمیق و ناگسستنی وجود دارد و با توجه به تفویض برخی اختیارات دولتی به نهادهای مدنی، نقش مشارکتی مردم در تصمیمگیری های داخلی و خارجی افزایش یافته، و درهمین حال نهادهای فرا ملی و فرو ملی در کنار دولتها در عرصه سیاست خارجی به نقش آفرینی میپردازند؛ به طوری که حتی دیپلماسی غیردولتی به یک راهبرد نوین، در عرصه سیاست خارجی مبدل شده است. دولت اصلاحات به رهبری خاتمی نیز، با شعار جامعه مدنی و توسعه سیاسی، به دنبال روشها و رویهها در اداره کشور و پر رنگ کردن نقش و مشارکت مردم بود. اما به رغم تلاشهای خاتمی، ساختار حکومت و دوگانگی و یا حتی چند گانگی تصمیمگیری در سیاست خارجی جمهوری اسلامی، اجازه استفاده بیشتر از دیپلماسی مردمی را نداد.انجام تحقیق، با استفاده از روش تحقیق همبستگی و همخوانی از روشهای تحقیق توصیفی صورت گرفته است. بر اساس یافته های تحقیق، حضور فعال سازمانهای مردمی در فرآیند تصمیمگیری و امور اجرایی جامعه را، میتوان در جامعه مدنی دید. اما به علت ناکامی و مشکلات دولت، در تقویت نهادها و نیروهای جامعه مدنی و متعاقب آن، عدم مشارکت سامانمند، خردمند و فعالانه این حوزه، دراجرای اصلاحات، و عدم هماهنگی بین جامعه سیاسی و جامعه مدنی و ضعف هر دو، باعث آسیب پذیری و شکنندگی این سازمانها شد.
کلیدواژهها: سازمان های مردم نهاد،جامعه مدنی،سیاست خارجی،رئیس جمهور،جمهوری اسلامی ایران،سیاست خارجی،سازمان غیر دولتی،مشارکت سیاسی،مشارکت اجتماعی
دیدگاه خود را ثبت کنید
تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟در گفتگو ها شرکت کنید.